Najlepsze hotele z tarasem w Londynie
Taras na dachu w Londynie zwykle oznacza coś spokojniejszego niż sky bar: prywatną przestrzeń zewnętrzną przypisaną do pokoju lub apartamentu, a nie publiczne piętro baru. Cheval Thorney Court graniczy bezpośrednio z Hyde Parkiem w Kensington, dzięki czemu kilka apartamentów ma własny kącik na zewnątrz, minutę od bram parku. Dalej na wschód Batty Langley's i Redchurch Townhouse wpasowują małe podwórka i tarasy w przebudowane georgiańskie domy blisko Spitalfields i Brick Lane, podczas gdy taras The Connaught w Mayfair chowa się za jedną z najbardziej formalnych fasad miasta. Ten przewodnik obejmuje tarasy stworzone na spokojną poranną kawę lub wieczorny drink, a nie na tłum.
Hotele w Londyn
Londyńskie tarasy na dachu raczej się chowają, niż pokazują. Kensington i Mayfair trzymają swoje za georgiańskimi i wiktoriańskimi fasadami, prywatne podwórka i balkony zamiast publicznych tarasów na dachu. Spitalfields i Shoreditch idą odwrotną drogą z przebudowanymi kamienicami, słonecznymi podwórkami wciśniętymi między dawne domy tkaczy i straganami targowymi. Covent Garden łączy oba style, pokoje z tarasem i bary na podwórku kilka minut od teatrów, ale pomyślane przede wszystkim dla gości. Wspólnym wątkiem jest prywatność: taras tutaj się rezerwuje, a nie czeka się w kolejce.
Cheval Thorney Court leży minutę pieszo od Hyde Parku w Kensington, a kilka jego apartamentów z obsługą otwiera się na prywatne balkony z widokiem na ogrody zamiast na ulicę, z Royal Albert Hall pięć minut pieszo i sklepami Kensington High Street dziesięć minut dalej. The Connaught, w samym sercu Mayfair, zachowuje własny taras zewnętrzny ukryty za nagradzanymi salami jadalnymi i barami hotelu, spokojniejszy kontrapunkt dla kuchni Hélène Darroze kilka pięter niżej. Oba adresy traktują taras jako prywatne przedłużenie pokoju, przeznaczone tylko dla własnych gości, a nie wspólny publiczny pokład dostępny dla przypadkowych osób z zewnątrz miasta.
W Spitalfields Batty Langley's wpasowuje swój taras i podwórko w rząd odrestaurowanych domów z osiemnastego wieku, siedem minut od stacji Liverpool Street, wystarczająco blisko targów i murali Brick Lane, by czuć się częścią ulicy, a nie odciętym od niej. Redchurch Townhouse, nieco dalej w stronę Shoreditch, oferuje coś podobnego z mniejszym podwórkiem tuż przy samej Brick Lane, w przebudowanej kamienicy kilka kilometrów od Tower Bridge i niedaleko katedry Świętego Pawła. Oba zamieniają rozmach na charakter, oferując tarasy należące do historii konkretnego, pojedynczego budynku, a nie do powtarzalnego szablonu wielkiej, bezosobowej sieci hotelowej.
The Resident Covent Garden i Haymarket Hotel trzymają za to życie tarasowe i podwórkowe blisko wejść scenicznych West Endu: The Resident leży kilka minut od Royal Opera House i stacji Charing Cross, podczas gdy własny basen i taras Haymarket Hotel sąsiadują z Theatre Royal, pięć minut pieszo od St James's Park. Collingham Serviced Apartments, dalej w South Kensington, zamyka grupę spokojniejszymi pokojami z widokiem na podwórko blisko Natural History Museum, lepiej dopasowanymi do dłuższego, spokojniejszego pobytu niż do wieczoru na mieście, z własną kuchnią w każdym apartamencie na wieczory spędzone całkowicie w domu.
Londyńskie tarasy podążają za zasobem mieszkaniowym miasta tak samo jak za jego panoramą. Kensington i Knightsbridge trzymają ogrody i balkony za białymi sztukatorskimi wiktoriańskimi fasadami, spadkiem po wielkich placach w pobliżu. Spitalfields i East End przebudowują skromniejsze domy, dawne domy tkaczy i magazyny, na małe podwórka o bardziej surowym, lokalnym uroku. Mayfair robi jedno i drugie, formalne ogrody za wielkimi fasadami i tarasy wciśnięte nad uliczkami typu mews. W efekcie to miasto, w którym taras czy podwórko mówi tyle samo o historii dzielnicy, co o jej obecnej cenie.
Okiem podróżnikaZatrzymaliśmy się w Cheval Thorney Court głównie ze względu na balkon, i to on stał się najlepszą częścią podróży: kawa z widokiem na Hyde Park, zanim biegacze zaczęli rzednąć, a potem spokojny wieczór na tym samym balkonie po dniu spędzonym głównie pieszo po Kensington. Nigdy nie przypominało to sceny baru na dachu, bardziej pożyczenie na tydzień czyjegoś bardzo dobrze położonego ogrodu.