Najlepsze Luksusowe Hotele w Dżakarcie dla Wymagających Podróżnych

Historia przyciągnęła parę emerytowanych nauczycieli do House of Tugu na Starym Mieście w Dżakarcie, a taras w ogrodzie zatrzymywał ich tam codziennie dłużej, niż planowali. Poranki zaczynali od kąpieli w basenie zewnętrznym, popołudnia mijały na tarasie wśród zieleni, a na kolację wybierali głównie dania indonezyjskie i azjatyckie w hotelowej restauracji. Wszystko dzieje się na poziomie ziemi, więc kto chce panoramy z baru na dachu, nie znajdzie jej tutaj.

Dwie siostry na weekendzie pełnym zakupów wybrały Keraton At The Plaza ze względu na bezpośrednie przejście do centrum handlowego, a potem odkryły, że ulubionym miejscem jest basen na dachu. Po zostawieniu toreb w pokoju pływały późnym popołudniem, gdy otaczająca panorama łapała niskie słońce. Wyciszone pokoje sprawiały, że nocą miasto milkło za szybą. Przy basenie panuje spokój, nie towarzyski gwar, więc kto szuka tłocznego baru na dachu, powinien wybrać inny adres.

Miłośniczka sztuki, która przyjechała na spektakl w Ciputra Artpreneur Centre, zatrzymała się w Raffles Jakarta ze względu na bezpośrednie połączenie, a dach przesądził sprawę. Przed przedstawieniem pływała w basenie na dachu, gdy dzielnica biznesowa łapała późne słońce; po nim przychodził czas na ostatniego drinka w barze na dachu, wśród rozświetlonych wieżowców. Atmosfera pozostawała wytworna i niespieszna. Kto szuka na dachu głośnej imprezy, uzna to miejsce za zbyt stateczne.

Dwie przyjaciółki, które przyjechały na przedłużony weekend do Dżakarty, ułożyły dni wokół basenu na dachu St. Regis. Pływały późnym przedpołudniem, zanim upał osiągnął szczyt, a w złotej godzinie wracały na górę, by patrzeć, jak panorama nabiera bursztynowych barw, a wieżowce rozświetlają się jeden po drugim. W pokoju balkon dawał drugi, spokojniejszy widok na miasto. Na dachu panowała raczej cisza niż impreza, co pasowało im po wieczorach spędzonych na mieście.

Po zakończeniu konferencji pewna menedżerka została w Park Hyatt jeszcze dwie noce, tylko po to, by korzystać z dachu. Poranki należały do tarasu słonecznego i kąpieli przed upałem, popołudnia do spa. O zmierzchu panorama ostro odcinała się od ciemniejącego nieba, a basen przypominał raczej spokojny punkt widokowy nad miastem niż miejsce, by się pokazać. Kto liczy na nocną imprezę na górze, uzna to miejsce za wyraźnie stonowane.

Dla pary z przesiadką między dwoma lotami basen bez krawędzi na dachu The Oddbird był jedynym powodem rezerwacji. Zameldowali się późnym popołudniem, od razu pojechali na górę i płynęli w stronę krawędzi, gdy mgiełka nad panoramą nabierała wieczornych barw. Potem przyszła kolacja w nowoczesnej restauracji na dachu, kiedy miasto w dole już się rozświetliło. Wśród wieżowców i ruchu ulicznego klimat był bardziej miejski niż kurortowy i właśnie o to im chodziło.

Konsultantka z miesięcznym zleceniem zamieszkała w PARKROYAL Serviced Suites i szybko zamieniła apartament w małe mieszkanie. Śniadania przygotowywała w aneksie kuchennym, wieczory kończyła kilkoma długościami w krytym basenie, a prawdziwy widok dawał sam pokój, z miastem rozciągającym się za oknem, gdy zapalały się światła. Nie ma tu zewnętrznego tarasu, więc panoramę podziwia się z kanapy, a nie z dachu.

Czteroosobowa rodzina na krótkim pobycie w mieście najpierw doceniła w Ritz-Carlton Mega Kuningan przestrzeń: pokoje na tyle duże, że każdy miał swoje miejsce. Pięćdziesięciometrowy basen zewnętrzny zajmował dzieci przez całe popołudnie, a gdy zasnęły, rodzice wymykali się do baru na dachu na drinka, kiedy wieże Kuningan zaczynały świecić. Styl jest formalny i elegancki, a adres w dzielnicy biznesowej sprawia, że na większość wycieczek trzeba jechać samochodem.

Para świętująca rocznicę ślubu wybrała Mandarin Oriental ze względu na widok na pomnik Selamat Datang. Poranki zaczynały się przy basenie zewnętrznym, zanim zrobiło się gorąco, a najbardziej parne godziny wypełniało spa. O zmierzchu z pokoju obserwowali, jak pomnik i plac wokół niego się rozświetlają, bardziej jak z prywatnego punktu widokowego niż z gwarnego dachu. Kto szuka tłocznego baru wysoko nad miastem, uzna tę atmosferę za celowo stonowaną.

To golf przywiódł pewnego podróżnego do Fairmont Jakarta, tuż obok Senayan Golf Course, ale wieczory wyznaczał mu bar na dachu. Po porannej rundzie i popołudniu przy basenie zewnętrznym wjeżdżał na górę na koktajl, gdy panorama łapała ostatnie światło, często w towarzystwie kolegów, którzy byli w mieście w tym tygodniu. Im później, tym bar robi się tłoczniejszy i głośniejszy, więc kto szuka cichego tarasu, powinien przyjść wcześnie albo wybrać inny hotel.

Para w podróży poślubnej zarezerwowała The Langham ze względu na basen bez krawędzi na dachu, który szybko stał się ich wieczornym rytuałem. Pływali, gdy słońce się obniżało, a panorama przedłużała krawędź wody, potem suszyli się na tarasie słonecznym, gdy wieżowce rozświetlały się jeden po drugim. Atmosfera była stonowana i elegancka, bardziej lounge niż impreza. Jedyną wadą było dla nich to, jak trudno było zejść z dachu na kolację.

Podróżująca w pojedynkę kobieta, odpoczywająca po intensywnym wyjeździe służbowym, zarezerwowała Hotel Indonesia Kempinski głównie ze względu na to, co jest na dachu. Całe popołudnie spędziła w spa: zabieg w gabinecie na dachu, a potem spokojne pływanie, gdy panorama łapała późne światło. Kolacje rozkładała między sześć restauracji, a okna od podłogi do sufitu sprawiały, że miasto było widać nawet z wanny. Kto szuka na górze imprezowego tłumu, uzna to miejsce za zbyt spokojne.

Zamiast panoramy para emerytów w niespiesznej, dwutygodniowej podróży szukała zieleni i The Dharmawangsa spełnił to oczekiwanie. Każdy poranek zaczynał się na balkonie z tarasem nad zadbanymi ogrodami, przy kawie zorganizowanej przez całodobowego kamerdynera. Popołudnia dzielili między basen zewnętrzny a, w burzowe dni, kryty basen w Bimasena Club. Otoczenie jest rezydencjonalne i ciche; kto liczy na bar na dachu z widokiem na wieżowce, wybiera zły hotel.

Trzy pokolenia jednej rodziny zajęły Morich Penthouse na weekendowy zjazd, a dach stał się ich wspólnym salonem. Dziadkowie o zmierzchu siadali w wannie z hydromasażem, a młodsi pływali w basenie zewnętrznym, z miastem rozciągającym się dookoła. Prywatne balkony dawały każdej parze cichy kąt na poranną kawę z widokiem. To spokojne, kameralne miejsce, a nie bar, czyli dokładnie to, czego potrzebowało rodzinne spotkanie.

Inżynier delegowany do Dżakarty na dwa tygodnie wybrał Gran Meliá ze względu na wygodę i praktyczne położenie w dzielnicy biznesowej, a nie dla widoku. Jego rutyna była stała: wieczorne pływanie w basenie zewnętrznym, gdy największy upał minął, masaż w spa w weekend i kolacje na zmianę w czterech restauracjach. Pokoje wydawały mu się przestronne i ciche. Kto chce kończyć dzień na dachu z panoramą u stóp, musi poszukać tego gdzie indziej.

Podróżny służbowy, który przyjechał na tydzień spotkań, wybrał Mangkuluhur ARTOTEL SUITES ze względu na adres w dzielnicy biznesowej, a nie z powodu dachu. Wieczory wyglądały u niego podobnie: godzina w spa, kolacja w jednej z trzech restauracji i wczesny sen. Wnętrza inspirowane sztuką sprawiały, że hotel nie przypominał bezosobowego wieżowca. Kto jednak marzy o drinku wysoko nad miastem o zmierzchu, musi poszukać innego miejsca w okolicy.